بدون عنوان

آوای عزیزم این بار میخوام از یه خاطره بد واست بگم,خاطره ای که هنوز هم یاد آوریش حال منو بد میکنه.اون خاطره بد از اینجا شروع شد که روز دوم به دنیا اومدنت تو بیمارستان وقتی پزشک اطفال نی نی ناز من رو معاینه کرد گفت که حرکات لگنت محدوده و باید سونوگرافی از لگن انجام بشه .ما اون روز تو بیمارستان نتونستیم سونوگرافی رو انجام بدیم.بعد از یه مدت کوتاهی یه روز من و تو بابایی رفتیم پیش یه دکتر ارتوپد مخصوص کودکان که بابا آدرسش رو توی نت پیدا کرده بود.وقتی که رفتیم مطب و این آقای به اصطلاح دکتر پاهات رو معاینه کرد گفت که احتمالا لگن در رفتگی داره و باید سونوگرافی انجام بشه.اون لحظه بدترین لحظه زندگی من بود انگار که یه پارچ آب یخ روی سرم خالی کردند.وقتی به صورت معصومت نگاه میکردم و پیش خودم تصور میکردم جواب سونوگرافی مثبته و باید یه مدت از کمربندهای مخصوص استفاده کنی دلم آتیش میگرفت.بابایی هم با اینکه خودش ناراحت بود ولی همش به من دلداری میداد که این دکتر خوب تشخیص نداده.اون شب تا صبح گریه کردم و از خدا خواستم که پاهات مشکلی نداشته باشه.با کلی مکافات یه وقت سونوگرافی گرفتیم و رفتیم برای سونوگرافی.توی راه دلشوره عجیبی داشتم کلی افکار منفی توی ذهنم بود وقتی رفتیم توی اتاق سونوگرافی و دکتر دستگاه رو روی پاهات گذاشت توی دلم فقط خدا رو صدا میکردم.وقتی دکتر پای راستت رو سونو کرد و گفت این پا که خوبه بی صبرانه منتظر بودم در مورد پای چپ هم نظرش رو بده وقتی پای چپ رو هم سونو کرد و گفت که هر دو پا سالمه و مشکلی نداره میخواستم از خوشحالی جیغ بزنم.ولی واقعا دو روز بدی رو سپری کردیم تو اون دو روز همش یاد مادرایی می افتادم که بچه هاشون مبتلا به سرطان یا هر بیماری سختی بودند .واقعا درک اون همه صبر و غصه ای که دارند غیر قابل تصوره.خدا به همه این میوه های زندگی و همینطور به پدر و مادرها سلامتی و صبر بده.